Përfundim i qëllimshëm i jetës së një personi nga një person tjetër, i motivuar nga synimi për t’i dhënë fund vuajtjes së tij. Në debatin mjekësor dhe etik bashkëkohor, termi lidhet veçanërisht me veprimin e një mjeku ndaj një pacienti. Përkufizimi përshkruan qëllimin dhe natyrën e veprimit; ai nuk e zgjidh vetvetiu çështjen nëse veprimi është moralisht i justifikueshëm ose ligjërisht i lejueshëm.

Dallimi ndërmjet formave të eutanazisë lidhet me vullnetin dhe aftësinë vendimmarrëse të personit. Eutanazia vullnetare kërkohet nga një person që është në gjendje të kuptojë dhe të vendosë. Në diskutimet etike dallohet prej saj përfundimi i jetës kur personi nuk mund të japë pëlqim dhe nuk ka shprehur më parë një dëshirë të vlefshme për këtë. Një rast tjetër, thelbësisht i ndryshëm, është veprimi kundër vullnetit të shprehur të personit. Këto kategori nuk mund të trajtohen sikur të kishin të njëjtin status moral.

Eutanazia dallohet gjithashtu nga ndihma për vetëvrasje, ku veprimin përfundimtar e kryen vetë personi, dhe nga mosfillimi ose ndërprerja e një trajtimi mjekësor që pacienti e refuzon. Respektimi i refuzimit të trajtimit nuk barazohet automatikisht me shkaktimin e qëllimshëm të vdekjes. Edhe kujdesi paliativ, që synon lehtësimin e dhimbjes dhe të vuajtjes, ka qëllim të ndryshëm nga eutanazia.

Debati politik e moral lidhet ngushtë me kuptimin e së drejtës për jetën. Përkrahësit e eutanazisë vullnetare argumentojnë se e drejta mbi jetën e vet dhe respektimi i autonomisë mund të përfshijnë të drejtën për të zgjedhur përfundimin e saj në rrethana vuajtjeje të rëndë. Kundërshtarët mund të mbështeten në paprekshmërinë e jetës, në detyrimin profesional për mbrojtjen e pacientit dhe në rrezikun e presionit ndaj njerëzve të cenueshëm. Kështu, e njëjta shprehje, «e drejta për jetën», përdoret për përfundime të ndryshme normative.

Në disa lëvizje politike, kundërshtimi i eutanazisë lidhet me kundërshtimin e abortit. Kjo lidhje gjendet, për shembull, te disa grupe të krishtera fundamentaliste që e konsiderojnë të ndaluar si marrjen e jetës së fetusit, ashtu edhe përfundimin e jetës së një personi që kërkon të vdesë. Për rrjedhojë, qëndrimi në favor të mbrojtjes së jetës së fetusit nuk nënkupton domosdoshmërisht mbështetje për zgjedhjen individuale për ta përfunduar jetën. Qëndrimet varen nga mënyra si kuptohen jeta, autonomia, përgjegjësia dhe autoriteti moral; rregullimi juridik ndryshon ndërmjet vendeve.