Gjendje ose politikë në marrëdhëniet ndërkombëtare ku fuqia e një shteti ose e një grupi shtetesh kundërpeshohet nga fuqia e të tjerëve, në mënyrë që asnjë qendër e vetme të mos mund ta sundojë të gjithë sistemin. Është një nga konceptet më të vjetra të kësaj fushe, me pararendës të paktën që te Tukididi, dhe lidhet ngushtë me shkollën realiste.

Logjika realiste nis nga struktura anarkike e sistemit ndërkombëtar: mbi shtetet nuk qëndron një qeveri e përbashkët që mund t'ua garantojë sigurinë. Për këtë arsye, ato mbështeten te aftësitë e veta dhe te aleancat, duke i dhënë përparësi pavarësisë dhe mbijetesës. Kur një fuqi ekspansioniste kërcënon të mbizotërojë, shtetet e tjera mund të forcojnë kapacitetet e tyre ose të bashkohen kundër saj. Politika e ekuilibrit lidhet kështu si me përcaktimin e interesit kombëtar, ashtu edhe me ndërtimin e aleancave.

Kur funksionon, kundërpeshimi ruan pavarësinë e shteteve të veçanta dhe vetë sistemin e shumë shteteve sovrane. Alternativa është rreshtimi pas fuqisë mbizotëruese, kur një shtet kërkon siguri duke iu bashkuar asaj që mund ta kërcënojë, në vend që ta kundërpeshojë. Ky dallim është i rëndësishëm për të kuptuar pse aleancat nuk shërbejnë gjithmonë për të balancuar më të fortin.

Në një pjesë të teorisë realiste, prirja për kundërpeshim prodhohet nga vetë anarkia, edhe pa një plan të përbashkët. Në një shoqëri ndërkombëtare me rregulla dhe praktika të njohura, ruajtja e ekuilibrit mund të bëhet gjithashtu politikë e vetëdijshme e disa shteteve dhe parim i rregullimit të marrëdhënieve të tyre. Megjithatë, as «fuqia» dhe as «ekuilibri» nuk maten në mënyrë të thjeshtë e të pakundërshtueshme. Kapacitetet ushtarake, ekonomike, diplomatike dhe perceptimet e kërcënimit nuk janë gjithmonë të krahasueshme, ndaj vlerësimi nëse një ekuilibër ekziston mbetet objekt debati.