Gjendje drejtpeshimi, veçanërisht një konfigurim marrëdhëniesh në të cilin asnjë aktor nuk ka nxitje individuale ta ndryshojë sjelljen e vet në mënyrë të njëanshme. Studimi i ekuilibrit politik lidhet sidomos me dy tradita: analizën e ekuilibrit të forcave në marrëdhëniet ndërkombëtare dhe teorinë e lojërave.

Në një ekuilibër forcash, agresioni frenohet kur kostot e pritshme të tij për agresorin janë më të mëdha se përfitimet. Në mënyrë të ngjashme, një lojë ndodhet në ekuilibër kur asnjë lojtar nuk do të përfitonte duke kaluar në një strategji tjetër të mundshme, për sa kohë strategjitë e lojtarëve të tjerë mbeten të pandryshuara. Ky kusht i ndryshimit të njëanshëm është thelbësor: ekuilibri nuk do të thotë se rezultati është më i miri për të gjithë.

Disa ekuilibra janë të pafavorshëm në krahasim me rezultate të tjera të mundshme. Shembulli i njohur është dilema e të burgosurit. Në ekuilibrin e saj të zakonshëm, të dy lojtarët zgjedhin mosbashkëpunimin. Secili do të ishte më mirë po të kalonin të dy në bashkëpunim, por asnjëri nuk ka nxitje të bashkëpunojë i vetëm kur tjetri vazhdon të mos bashkëpunojë. Kështu, qëndrueshmëria e një rezultati mund të bashkëjetojë me një humbje të përbashkët të mirëqenies.