Fushë studimi që bashkon analizën ekonomike me analizën politike për të shpjeguar marrëdhëniet dhe rendin ndërkombëtar. Ekonomia politike ndërkombëtare, EPN, u zhvillua si një qasje heterodokse gjatë viteve 1970. Rritja e çmimeve të naftës dhe shpërbërja e sistemit monetar ndërkombëtar të Bretton Woods-it e shtynë botën akademike anglishtfolëse t'i kushtonte më shumë vëmendje rëndësisë, varësisë nga kushtet historike dhe brishtësisë së themeleve ekonomike të rendit botëror.

Përkrahësit e saj kritikonin studimin tradicional të marrëdhënieve ndërkombëtare për përqendrimin e tepruar te e drejta, politika dhe historia diplomatike. Në të njëjtën kohë, ekonominë moderne e kritikonin për abstraksion të lartë dhe për vështirësinë e lidhjes së modeleve të saj me probleme më të gjera shoqërore. Duke u mbështetur sidomos në sociologjinë historike dhe në historinë ekonomike, EPN-ja propozonte studimin e përbashkët të pushtetit, të institucioneve, të prodhimit, të shkëmbimit dhe të marrëdhënieve ndërkombëtare.

Shumë përfaqësues të saj, si marksistë ashtu edhe liberalë, kundërshtonin zakonin e shkencave shoqërore perëndimore për ta marrë shtetin territorial si njësinë e natyrshme të shpjegimit. Ata parapëlqenin një qasje tërësore ndaj sistemit ndërkombëtar, ku marrëdhëniet ekonomike dhe politike tejkalojnë kufijtë shtetërorë dhe ndikojnë njëra-tjetrën.

Në vitet 1990, kjo fushë kishte arritur pjesërisht ta ndryshonte ortodoksinë e vjetër. Megjithatë, kritikët vërenin se energjia e saj intelektuale nuk shoqërohej gjithmonë nga rreptësi e barabartë metodologjike. Ekzistonte edhe një paradoks institucional: duke krijuar veprat e veta kanonike, tekstet, debatet dhe revistën e specializuar, EPN-ja rrezikonte të humbiste mprehtësinë sfiduese dhe të bëhej thjesht një nënfushë e respektueshme, e toleruar brenda disiplinës së marrëdhënieve ndërkombëtare. Ky është një vlerësim kritik i institucionalizimit të saj, jo një përkufizim që mohon kontributin e fushës.