Dhoma e lartë e parlamentit të Mbretërisë së Bashkuar. Autoriteti i saj politik buron nga roli historik në rendin kushtetues, ndërsa mungesa e një mandati të drejtpërdrejtë popullor e ka vendosur fuqinë e saj ligjvënëse nën atë të Dhomës së Komuneve. Përbërja dhe kompetencat e saj kanë qenë objekt reformash të njëpasnjëshme dhe debatesh mbi marrëdhënien ndërmjet traditës, ekspertizës dhe legjitimitetit demokratik.

Gjatë pjesës më të madhe të shekullit XX, ajo përfshinte bartës titujsh fisnikërie të trashëgueshëm, peshkopë të Kishës së Anglisë, lordë që ushtronin funksione të larta gjyqësore dhe anëtarë të emëruar përjetë, veçanërisht sipas Ligjit për Titujt e Përjetshëm të vitit 1958. Më 1985–1986, në listë figuronin 1 171 anëtarë. Ligji për Dhomën e Lordëve i vitit 1999 hoqi të drejtën automatike të pjesëmarrjes për pjesën dërrmuese të lordëve trashëgimorë, duke lënë një përjashtim për 92 prej tyre. Kjo reformë e uli ndjeshëm numrin e anëtarëve dhe ndryshoi ekuilibrin politik.

Në fund të vitit 2005, një përllogaritje e përbërjes jepte 721 anëtarë: 208 konservatorë, 210 laburistë, 74 liberal-demokratë dhe 192 anëtarë të grupit të pavarur nga partitë, krahas peshkopëve dhe kategorive të tjera. Këto shifra tregojnë se shumica historike konservatore nuk mund të merret si tipar i pandryshueshëm i dhomës. Funksioni gjyqësor i lordëve të ligjit u nda institucionalisht nga parlamenti kur Gjykata Supreme filloi punën më 1 tetor 2009.

Vazhdimi i pjesëmarrjes në bazë të trashëgimisë mbeti një objekt i rëndësishëm kundërshtimi pas reformës së vitit 1999. Komisioni Mbretëror i kryesuar nga Lord Wakeham-i, i cili raportoi më 2000, propozoi heqjen e të drejtës trashëgimore dhe një dhomë prej rreth 550 anëtarësh. Variantet e tij parashikonin që afërsisht 12–35 për qind të zgjidheshin për të përfaqësuar kombet dhe rajonet e Mbretërisë së Bashkuar, ndërsa shumica të emërohej nëpërmjet një komisioni të pavarur emërimesh. Kritikët kërkonin një dhomë plotësisht të zgjedhur. Më 2007, Dhoma e Komuneve votoi në favor të dy alternativave: një dhomë tërësisht të zgjedhur ose një dhomë me 80 për qind anëtarë të zgjedhur dhe 20 për qind të emëruar. Libri i Bardhë i qeverisë i vitit 2008 zhvilloi këto alternativa dhe parashikoi një dhomë më të vogël, prej rreth 400–450 anëtarësh, me mandate të vetme prej dymbëdhjetë deri në pesëmbëdhjetë vjetësh. Këto ishin propozime reforme, jo përshkrimi i një sistemi të zbatuar atëherë.

Dhoma e Lordëve mund të shqyrtojë dhe të propozojë legjislacion publik, përfshirë projektligje të paraqitura nga anëtarë individualë pa nismën e qeverisë. Megjithatë, pjesa më e madhe e legjislacionit kryesor qeveritar është paraqitur tradicionalisht fillimisht në Dhomën e Komuneve. Fuqia e Lordëve për ta penguar kalimin e projektligjeve u kufizua nga Ligjet e Parlamentit të viteve 1911 dhe 1949. Ligji i vitit 1949 e uli periudhën për procedurën përkatëse nga dy vjet e tri sesione në një vit e dy sesione. Për shkak të afateve të tjera procedurale, kjo shpesh përshkruhet si mundësi vonese prej afërsisht trembëdhjetë muajsh. Rregulli nuk zbatohet njësoj ndaj çdo projektligji; për projektligjet e certifikuara financiare ekziston afati më i shkurtër prej një muaji.

Emërimi i një numri më të madh lordësh laburistë përjetë e forcoi organizimin e punës sipas përkatësisë partiake, edhe pse për një periudhë të gjatë vazhdoi një epërsi konservatore jo gjithmonë e disiplinuar. Gjatë qeverive laburiste të viteve 1945–1951, lordët konservatorë pranuan «doktrinën e mandatit», të lidhur me konventën Salisbury: të mos bllokonin pjesët e programit qeveritar që kishin marrë mbështetje në zgjedhje. Ky qëndrim u ndoq gjerësisht gjatë dekadave pasuese, përfshirë periudhën deri në vitet 1970.

Një funksion i rëndësishëm ka qenë shqyrtimi i hollësishëm i projektligjeve, për të cilin Dhoma e Komuneve shpesh ka më pak kohë. Kjo punë ka sjellë korrigjime dhe përmirësime të dispozitave. Raportet e komisioneve të posaçme të Lordëve kanë shërbyer gjithashtu si burim ekspertize për ministrat dhe departamentet qeveritare.

Marrëdhëniet me qeverinë kanë përfshirë konflikte serioze. Përpjekjet laburiste për një reformë më të gjerë të përbërjes së dhomës më 1948–1949 dhe më 1968–1969 nuk u realizuan, megjithëse kufizimi i kompetencës për vonimin e legjislacionit u miratua më 1949. Gjatë qeverisjes së Thatcher-it, më 1979–1990, disa vëzhgues e konsideronin Dhomën e Lordëve si kundërpeshën më të fortë parlamentare ndaj qeverisë, megjithëse të dyja kishin një bazë të rëndësishme konservatore. Shumë humbje të qeverisë në atë dhomë u përmbysën më pas në Dhomën e Komuneve ose nuk sollën ndryshimin e kërkuar të politikës. Në këtë periudhë kritikët vërenin gjithashtu se partitë opozitare nuk tregonin një urgjencë për reformë në përpjesëtim me kundërshtimet e tyre parimore ndaj përbërjes së saj.