«Baker kundër Carr-it» është një vendim i Gjykatës Supreme të Shteteve të Bashkuara i vitit 1962, me rëndësi themelore për kontrollin gjyqësor të përfaqësimit zgjedhor. Paditësit kundërshtonin pabarazitë në ndarjen e mandateve të legjislaturës së Tennessee-t, duke argumentuar se ato cenonin mbrojtjen e barabartë të garantuar nga Amendamenti i Katërmbëdhjetë.

Gjykata vendosi se një pretendim i tillë mund të shqyrtohej nga gjykatat federale. Çështja nuk duhej përjashtuar automatikisht si një «çështje politike» jashtë juridiksionit gjyqësor. Kështu u hap rruga që pabarazia e peshës së votës, e shkaktuar nga ndarja e zonave ose e mandateve, të trajtohej si problem kushtetues.

Rëndësia e vendimit lidhet me kapërcimin e pengesës së shqyrtueshmërisë gjyqësore. Ai nuk vendosi vetë një formulë të përgjithshme për zona me popullsi të barabartë; standardi i njohur si «një person, një votë» u zhvillua më tej në vendime pasuese. Prandaj «Baker kundër Carr-it» duhet dalluar nga çështjet që përcaktuan më konkretisht barazinë e përfaqësimit, edhe pse ai u krijoi atyre bazën procedurale dhe kushtetuese.