Vetëqeverisje ose aftësi për të drejtuar veprimtarinë sipas parimeve dhe vendimeve të veta. Termi përdoret për persona, grupe dhe institucione. Një person autonom është në gjendje të orientojë jetën e tij përmes gjykimit të vet; për Kantin, autonomia lidhet me kushtet e veprimit racional dhe moral. Një institucion autonom mund t'i rregullojë punët e veta brenda fushës së kompetencës që i njihet.

Autonomia e një grupi nuk është e njëjtë me autonominë e çdo anëtari të tij. Një bashkësi mund të vetëqeveriset në raport me pushtete të jashtme dhe, njëkohësisht, t'ua kufizojë hapësirën e vendimmarrjes individëve brenda saj. Ky tension, i trajtuar edhe në shkrimet e Rousseau-së, kërkon dallim midis vetëqeverisjes kolektive dhe vetëdrejtimit individual.

Koncepti lidhet ngushtë me lirinë, por ngre pyetje mbi kushtet reale të saj. Nëse për të vepruar sipas qëllimeve të mia më mungojnë burimet e domosdoshme, sigurimi i tyre mund ta shtojë si lirinë, ashtu edhe autonominë time. Kjo është veçanërisht e rëndësishme për pikëpamjet që nuk e kufizojnë lirinë te mungesa e ndërhyrjes së jashtme.

Autonomia lidhet edhe me kuptimin e vetes. Një veprim nuk bëhet domosdoshmërisht i lirë vetëm sepse shtysa e tij ndodhet brenda personit. Nëse sjellja drejtohet nga një fobi e fuqishme që personi nuk mund ta kontrollojë, mund të vihet në dyshim nëse ai po e qeveris realisht veten, ashtu si kur veprimi imponohet nga rrethana të jashtme jashtë kontrollit të tij. Prandaj autonomia kërkon shqyrtimin si të pengesave të jashtme, ashtu edhe të marrëdhënies së individit me motivet e veta.