Në kuptimin e saj klasik, sundim i «më të mirëve»: qeverisje nga një pakicë që pretendohet se ka aftësitë ose virtytet më të përshtatshme për drejtimin e bashkësisë. Kriteri i përzgjedhjes mund të jetë aftësia teknike, merita, edukimi, tradita historike ose prejardhja dinastike. Prandaj aristokracia si ideal i qeverisjes nga më të aftët nuk është domosdoshmërisht e njëjtë me sundimin e fisnikërisë së trashëguar.

Në përdorimin historik e shoqëror, termi shënon shpesh vetë shtresën fisnike që gëzon pozitë dhe privilegje të trashëguara. Meqë në të dyja rastet bëhet fjalë për një grup të kufizuar, kufiri me oligarkinë mund të paqartësohet. Në traditën klasike, oligarkia është paraqitur si forma e degjeneruar e aristokracisë: pakica sundon për interesin e vet, në vend që aftësinë dhe pushtetin t'i vërë në shërbim të së mirës së përbashkët.