Analogjia ndërmjet rendit të brendshëm dhe atij ndërkombëtar është krahasimi që bëjnë disa studiues të marrëdhënieve ndërkombëtare midis individëve në gjendjen natyrore dhe shteteve në një sistem ndërkombëtar pa autoritet të përbashkët mbi ta. Sikurse individët e përfytyruar përpara krijimit të shtetit, edhe shtetet përballen me pasiguri, konflikte dhe nevojën për bashkëpunim. Mbi këtë bazë, teoritë e kontratës shoqërore janë zbatuar, me shkallë të ndryshme bindshmërie, për të shpjeguar marrëdhëniet ndërmjet shteteve dhe zhvillimin e një bashkësie ndërkombëtare.

Një kufizim themelor i kësaj analogjie, të cilin e vuri në dukje Rousseau-i, është se shtetet nuk kanë as një kufi biologjik të rritjes, as një jetëgjatësi të përcaktuar organikisht. Individët kanë përmasa, aftësi fizike dhe jetë të kufizuar; shtetet mund të rrisin popullsinë, territorin, burimet dhe organizimin e tyre në mënyra shumë më të gjera.

Për rrjedhojë, shtetet fqinje që reagojnë ndaj dilemës së sigurisë mund të organizohen për konkurrencë tregtare dhe ushtarake në një shkallë që e tejkalon shumë specializimin fizik të luftëtarëve individualë. Kjo e çoi Rousseau-in të parapëlqente një botë shtetesh të vogla, relativisht të vetëmjaftueshme ekonomikisht, në vend të idealit të marrëdhënieve gjithnjë e më të ngushta dhe të kozmopolitizmit që mbështetnin shumë liberalë.