Qasje që e merr sistemin politik ose shoqëror si njësi kryesore analize dhe shqyrton marrëdhëniet ndërmjet pjesëve të tij, funksionet që kryejnë dhe lidhjet me mjedisin. Në sociologji dhe shkencën politike u zhvillua veçanërisht përmes Talcott Parsons-it, me Struktura e veprimit shoqëror më 1937 dhe, së bashku me Edward Shils-in, Drejt një teorie të përgjithshme të veprimit më 1951, si dhe David Easton-it me Sistemi politik më 1953. Të dy autorët u ndikuan nga modelet biologjike dhe ekologjike të sistemeve të ndërlidhura.

Në skemën e Parsons-it dallohen katër funksione themelore: përshtatja ndaj mjedisit, arritja e qëllimeve, integrimi dhe ruajtja e modeleve kulturore e e motivimeve. Ato lidhen përkatësisht me ekonominë, politikën, bashkësinë shoqërore dhe institucionet që riprodhojnë vlerat, ndër to familja. Funksioni i fundit, i quajtur edhe latent, nënkupton vazhdimësinë e modeleve dhe përgatitjen e individëve për rolet e tyre, jo fshehjen e veprimeve.

Format e gjera të teorisë sistemore të mesit të shekullit XX u kritikuan për terma të përcaktuar dobët dhe për lidhje jo mjaft të qarta me të dhënat empirike. Sipas kritikëve, shpesh nuk ishte e qartë se çfarë do të përbënte një provë të teorisë ose një vëzhgim që do ta rrëzonte atë. Kjo ndikoi në rënien e prestigjit të disa prej skemave të saj, por nuk justifikon pohimin se çdo analizë sistemore pushoi së marrë seriozisht. Analiza e sistemeve botërore përbën një drejtim tjetër të njohur, me objekt dhe histori të vetën.

Një kontribut i qëndrueshëm i qasjes është këmbëngulja se studimi vetëm i individit mund të humbasë ndërveprime që bëhen të kuptueshme në nivelin e institucioneve dhe të shoqërisë. Ky problem shfaqet që te Aristoteli dhe është rikthyer vazhdimisht. Pohimi polemik i Margaret Thatcher-it se nuk ekziston një gjë e tillë si shoqëria është përdorur për të ilustruar skajin individualist të debatit. Në kontekstin e intervistës së saj, ajo theksonte përgjegjësitë e individëve dhe të familjeve kundrejt pritjes që qeveria të zgjidhte çdo vështirësi. Megjithatë, shumica e qasjeve individualiste pranojnë ekzistencën dhe rëndësinë e marrëdhënieve shoqërore; mosmarrëveshja është se si duhen shpjeguar ato dhe çfarë statusi analitik duhet t'i jepet tërësisë.